Czekałem, aż wyciągnie do mnie rękę nad stołem. Siedziałem naprzeciwko niego, ale zamiast spojrzeć mi w oczy, zatrzymał swój srebrny widelec w połowie drogi do ust, przez chwilę oglądając go pod światło, po czym wbił wzrok z powrotem w talerz. Nie musiałem słuchać jego głosu. Wystarczyło, że widziałem, jak unika mojego spojrzenia, jak nerwowo oblizuje suche wargi, jak bawi się serwetką, którą już zdążył podrzeć na strzępy.
Wiedziałem, co to oznacza. Wiedziałem, że to, co za chwilę powie, będzie kolejnym ogniwem w łańcuchu kłamstw, który budował latami. Przełknąłem gorycz i odstawiłem szklankę na stół, czekając na moment, w którym wreszcie podniesie wzrok i spróbuje sprzedać mi swoją wersję. Zanim jednak otworzył usta, ja już wiedziałem, gdzie leży prawda.
To nie było pytanie. To było jedynie potwierdzenie tego, co podejrzewałem od miesięcy. Pozwoliłem mu mówić. Niech myśli, że wygrywa.
Za chwilę wkroczę do akcji i zajmę się sprzedażą. Jutro rano przywiozę odpowiednie dokumenty do przeniesienia własności. Wypowiedziałem te zdania, ale on wciąż patrzył mi gdzieś ponad ramieniem, jakby w ogóle nie istniałem. Kiwnąłem głową, odwróciłem się i wyszedłem z jadalni, zostawiając za sobą talerze, które należały do mojej matki, i ten zimny, przeszywający wzrok, który już dawno przestał być wzrokiem syna.
Gdy zamknąłem za sobą drzwi, poczułem, że coś pęka we mnie gdzieś głęboko, ale nie pozwoliłem sobie na żadne oznaki słabości. Zacisnąłem pięści tak mocno, że paznokcie wbiły mi się w skórę, i dopiero wtedy przypomniałem sobie, że obiecałem sobie dawno temu, że już nigdy nie pozwolę nikomu z nich zobaczyć, co czuję. Wiedziałem, że nadszedł czas, żeby powiedzieć mu prawdę, ale kiedy otworzyłem usta, zamiast słów usłyszałem jedynie własny, cichy szept: „Przepraszam, Patrycjo” – powiedziałem do pustego pokoju. Ale ona mnie nie usłyszała.
Ona odeszła dawno temu, zostawiając mnie samego z tym człowiekiem, który podawał się za mojego ojca, a był zaledwie cieniem, któremu odważyłem się zaufać. Musiałem dotrzeć do gabinetu, zanim mój wzrok zdradzi wszystko. Przemierzyłem długi korytarz, mijając rodzinne portrety, które wisiały na ścianach od pokoleń. Dotarłem do ciężkich, dębowych drzwi gabinetu i pchnąłem je.
Zatrzymałem się na progu, pozwalając, by mrok pomieszczenia mnie połknął. Podszedłem do biurka, usiadłem w starym, skórzanym fotelu, który pamiętał jeszcze czasy mojego dziadka. Przesunąłem dłonią po wypolerowanym drewnie, jakby mogło mi przekazać wskazówki od przodków. Chciałem, żeby do mnie przemówiła.
Chciałem chociaż na chwilę przestać udawać, że życie, które prowadzę, ma jakikolwiek sens. Ale fotel milczał, a z korytarza dobiegały jedynie stłumione odgłosy rozmów, które prowadził mój syn z kobietą, której kiedyś tak bardzo pragnąłem mieć za rodzinę. Podszedłem do okna i wyjrzałem na rozległą, milczącą posiadłość. Drzewa wyglądały jak czarne strażniki, a trawnik był tak idealnie przystrzyżony, że wydawał się nierealny.
To wszystko, cała ta fortuna, cała ta władza, była kiedyś jego. Ja byłem tylko pionkiem. Wiernym, cierpliwym pionkiem, który przez całe życie musiał udawać, że nie widzi, jak on wszystko niszczy. Podszedłem do wielkiego ekspresu do kawy, poruszając się cicho z czystego, zakorzenionego przyzwyczajenia.
Kiedy wziąłem do ręki jego ulubiony, srebrny dzbanek, zza moich pleców dobiegł głos, który sprawił, że serce ustało mi na ułamek sekundy, zanim znów zaczęło bić. „Myślałeś, że to ty rozdajesz karty? ” – powiedział. Ten głos należał do Darka.
Jego głos brzmiał zimno i władczo, brzmiał jak głos kogoś, kto właśnie wygrał wojnę, ale jednocześnie nie potrafił ukryć nuty dzikiej satysfakcji. „Myślałeś, że wszystko układasz sobie idealnie, że żaden twój ruch nie umknie twojej kontroli”. Zostawiłem ekspres do kawy w spokoju. Darek syknął wściekle do słuchawki, energicznie pocierając twarz wolną dłonią, gdy przechodziłem obok niego w drodze do lodówki.
„Ludzie biorą tyle pieniędzy, ile im dacie i zawsze przychodzą po więcej. Niby dlaczego w ogóle umawiałem się z tobą na to spotkanie? ” – usłyszałem, jak mówi do telefonu. Mój umysł pracował na przyspieszonych obrotach.
To nie było zwykłe spotkanie. On coś planuje. On uknuł coś, co miało mnie doprowadzić do ruiny. „Jest gotów na wysyłkę” – powiedziałem bez zastanowienia, celowo nadając swojemu głosowi lekko zakłopotany charakter.
„Nie ma tu żadnych kamer, do których mógłbym go zestawić. Trzeba to zrobić najlepiej, jak się da. Ten poślizg jest droższy, niż myślałem”. Próbowałem kupić sobie czas, ale dłonie zaczęły mi się pocić, a tył głowy zaczął pulsować tępym, uporczywym bólem.
„Wiesz, że to wszystko, co mam” – powiedziałem, starając się, by mój głos brzmiał tak, jak gdybym wcale nie był rad, że on próbuje ze mną negocjować. „Tak, no wiesz, że nie chcę tu przebywać, w tej twojej wielkiej klitce”. „99. 000” – powiedział nagle Darek, jakby dla niego była to zupełnie automatyczna odpowiedź.
„I to jest cena za szybki, dyskretny transport w obie strony”. Moje serce zabiło mocniej, ale starałem się nie pokazać po sobie. „Więc to wszystko, o co się troszczysz? Rozumiem, że nie chcesz o czymś mówić?
” – odpowiedziałem, próbując odwrócić jego uwagę. „Daj spokój, Darek. Twój wujek. Twoja wina, że musiałeś zabrać twój ojciec do szpitala.
Z twojej winy on nie jest w najlepszym stanie”. „O tak, oczywiście, że wiem, że mam dług wdzięczności wobec niego” – warknął Darek do telefonu. „Dlatego właśnie jestem tutaj. Ponieważ jestem mu coś winien.
Pieniądze, które zarabiasz, trafiają do kieszeni mojego wuja, a ja nie mam nic do powiedzenia. Ale to wystarczy”. Żołądek wywrócił mi się do góry nogami. On celowo podsyca jego poczucie winy, by później móc uderzyć mocniej.
„Planujesz coś z jego portfelem, co? ” – warknąłem prosto z mostka. „Myślisz, że nie widzę, że masz nadzieję na jakiś mały spadek po nim, kiedy wreszcie umrze? ” „I co z tego?
” – prychnął Darek do telefonu. „On w końcu umrze. To tylko kwestia czasu. Wychodzę z tego układu, dopóki jeszcze mogę.
A ty powinieneś zrobić to samo. Każdy ma granicę cierpliwości. I nie chcesz znać mojej”. „Chcesz wiedzieć, skąd mam pewność, że nie popełniasz właśnie kolosalnego błędu?
” – zapytał tylko, celując we mnie ciemnym, twardym spojrzeniem. „Ponieważ od siedmiu lat jesteś moim jedynym – mówię ci to wprost – najlepszym przyjacielem. A dzisiaj mam do powiedzenia: Henryku, wychodzimy z interesu”. „Dobrze, wyjdźmy z interesu” – odpowiedziałem spokojnie, patrząc na niego bez wyrazu.
„Ale zanim podejmiemy za ciebie kolejną decyzję, musisz najpierw porozmawiać z człowiekiem, który już wie, co zrobić z twoim paszportem i twoją loterią. Powinieneś z nim porozmawiać”. „Z jakim człowiekiem? ” – zapytał Darek, a w jego głosie pojawiła się nutka powątpiewania.
„Z człowiekiem o nazwisku Zniszczyciel” – powiedziałem, patrząc mu prosto w oczy. „Dobra, stary, nie mam pojęcia, o czym ty mówisz” – odpowiedział Darek, ale widziałem, że jest spięty. „Wypijmy po prostu tę kawę i wracajmy do roboty”. „Nie” – powiedziałem, siadając, jakby był to najpiękniejszy dzień w moim życiu.
„Nie uczynię z siebie kolesia, który pozwala wszystkim wokół siebie widzieć, że jego najlepszy przyjaciel żeruje na nim jak hiena. Zasługujesz na kogoś, kto będzie kimś więcej niż tylko twoim wspólnikiem. Do końca tygodnia uzyskam pełne pełnomocnictwo, a potem wyrzucimy go do tego taniego państwowego domu opieki w centrum”. Pozwoliłem ramionom opaść do przodu.
Wyglądałem, jakbym się poddał, ale to była tylko gra. „Tak, nie chcę już tego. Do końca tygodnia uzyskam pełne pełnomocnictwo, a potem wyrzucimy go do tego taniego państwowego domu opieki w centrum. Do Bożego Narodzenia nie będzie nawet pamiętał własnego imienia”.
Z trudem przełknąłem ślinę, czując, jak drżenie rozchodzi się po moich dłoniach, kiedy podnosiłem kubek z kawą do ust. Z całych sił starałem się nie wybuchnąć. Gdy zbliżali się do kuchni, weszli do pomieszczenia, a ja musiałem użyć absolutnie każdej krztyny silnej woli, żeby utrzymać na twarzy całkowicie neutralny wyraz. Chciałem nim potrząsnąć, ażby się do wszystkiego przyznał.
„Dziadek musi się dowiedzieć” – szepnęła Monika, a ja zdałem sobie sprawę, że cała gra, którą właśnie planuję, właśnie osiągnęła ten krytyczny punkt, w którym nie ma już odwrotu. „Chcesz to zrobić? ” – odpowiedział Darek z niedowierzaniem. „To wszystko, co mamy, Darek.
To wszystko jest całkowicie nie do spłacenia. Muszę zdobyć ten dom”. „Słyszysz samego siebie? Nie mów tak.
Pomogę ci to zrobić. Pomożemy ci z tym”. „Praca, o której mówiliśmy” – powiedziała cicho, jej głos się załamał. „Stary.
Nie musimy już dłużej tak postępować. Koniec z tym pieniędzmi. To już koniec. Mówię poważnie.
Jesteś skończony. Sprytnie to rozegrałeś, całkiem sprytnie. Wiesz, muszę przyznać, że jestem pod wrażeniem. Ta gra, w którą ze mną pogrywasz?
Ja wiem o tej grze. Wiem, że to wszystko, co robimy, wszystko, co robimy, to nas jedynie pogrąża”. „Chcesz wiedzieć, co zrobimy? ” – zapytałem, niezrażony jego wybuchem.
„Zapłacisz mi tak, jak obiecałeś, że mi zapłacisz”. „Nie masz już nic do powiedzenia! Ani ty, ani nikt inny! ” – wrzasnąłem, uderzając otwartą dłonią w stół dla podkreślenia swojej władzy.
Darek wstał i ruszył w moją stronę, na co zareagowałem, wstając z krzesła. „Kiedy ten plan ma wejść w życie? ” – wyszeptała Monika, gdy znalazł się przy mnie. „Daj mi szansę to załatwić”.
„Co to za szansa? ” – zapytała z kącikiem ust gotowym do działania. „Powiesz mi wprost albo możesz się wynosić, rozumiemy się? ” „Jest pani gotowa?
” – zapytałem, patrząc jej prosto w oczy. „Oczywiście. Lepiej, niż myślisz” – powiedziałem. Monika zadzwoniła, ale zanim ktokolwiek zdążył cokolwiek powiedzieć, przerwałem i przejąłem kontrolę nad rozmową.
„Zrobimy to”. Spojrzała na mnie takim wzrokiem, jakby chciała przewiercić mnie na wylot, zanim wyszedłem. Z kuchni dobiegały stłumione głosy, ale musiałem iść dalej. Wsunąłem termos do zniszczonej, skórzanej torby, która leżała w szafie, i zamknąłem drzwi do gabinetu, skrywając swoje własne, mroczne sekrety.
Zjazd w dół do rozległego Krakowa zajął mi niewiele ponad godzinę. Ale nie zmierzałem do zwykłego szpitala ani do publicznej przychodni. Przeszedłem przez szklane drzwi i podszedłem do recepcji. Zapłaciłem 12000 zł w nowych, niemożliwych do wyśledzenia banknotach.
Potrzebowałem ludzi, którzy staną do walki u mojego boku. Pojechałem do wielkiego zatłoczonego marketu elektronicznego na drugim końcu miasta. „Dzwonię do ciebie z niemożliwego do namierzenia telefonu. Ten należał do Marcina Radomskiego”.
Wsunąłem urządzenia głęboko do kieszeni kurtki i wyszedłem. Wjechałem pikapem z powrotem do starej wozowni. Dotarłem do ciężkich, dębowych drzwi ich sypialni i zatrzymałem się, dociskając ucho do chłodnego drewna. Sięgnąłem do kieszeni kurtki i wyciągnąłem pierwszy mikrofon.
Podszedłem do drzwi od strony kierowcy. Mocno docisnąłem warstwę kleju do zimnej stali. Wróciłem do głównego domu i skierowałem się prosto do mojego prywatnego gabinetu. Mocno przycisnąłem telefon do ucha.
„W tajemnicy wyczyścił do zera swoje własne konta emerytalne” – odezwał się głos. Rozłączyłem się i wsunąłem jednorazowy telefon z powrotem do kieszeni. Szedłem cicho po wielkich schodach i wszedłem do swojego gabinetu. „Do poniedziałku rano uzyskam pełne pełnomocnictwo”.
Podszedłem do okna i wyjrzałem na dziedziniec. Darek i Monika wciąż rozmawiali przy kuchennym stole, a ich głosy niosły się aż do mnie, chociaż fizycznie nie mogli mnie słyszeć. „Jest całkowicie nie do spłacenia” – powiedziałem do siebie. Miałem rację.
Ale oni nie mieli pojęcia, że ta plansza należała do mnie i właśnie zamierzałem całkowicie wywrócić ją do góry nogami. Za kilka godzin, gdy zapadnie zmrok, zrobię coś, czego nigdy nie odważą się podejrzewać. Spojrzałem na swoje odbicie w szybie i nie rozpoznałem samego siebie. To już nie był ten człowiek, którego zdradzali.
To był ktoś, kto miał swój plan. Położyłem dłoń na klamce i czekam. Zaraz wszystko się zacznie.