Ktoś pukał o tej porze. Zuzanna podniosła wzrok znad dokumentów i nasłuchiwała. Pukanie powtórzyło się, wyraźniejsze, bardziej stanowcze. Spojrzała na zegar.
Do końca zmiany zostały jej jeszcze dwie godziny, a korytarz o tej porze zwykle pustoszał. Odłożyła długopis i wstała, czując, jak napięcie powoli ściska jej żołądek. Przez szybę w drzwiach zobaczyła zarys sylwetki. Wysoki mężczyzna w ciemnym płaszczu, z zaczesanymi do tyłu siwiejącymi włosami, trzymał w dłoni czarną teczkę.
Wyglądał na kogoś przyzwyczajonego do wydawania poleceń, na kogoś, kto nie przyszedł tu z wizytą towarzyską. Otworzyła drzwi, gotowa zapytać o cel wizyty, ale mężczyzna wszedł bez pytania, omijając ją spojrzeniem jakby była częścią wyposażenia. Zatrzymał się na środku dyżurki szpitalnej i przez chwilę przyglądał się porozwieszanym na tablicy grafikom. Nazywam się Sobolewski.
Aleksander Sobolewski. Jestem księgowym, doradcą podatkowym i być może człowiekiem, którego pani teraz potrzebuje. Jego głos był niski, spokojny, ale każde słowo ważył jak ktoś, kto wie, że informacja to najlepsza waluta. Zanim Zuzanna zdążyła odpowiedzieć, kontynuował.
Przechodzę do rzeczy. Przyjaciółka pani, Dorota, podała mi pani nazwisko. Mówiła, że pojawiła się pani w dokumentach człowieka, którego tożsamość może być kluczowa dla pewnej sprawy. Zatrzymał się, patrząc jej prosto w oczy.
Chodzi o Antoniego Wieczorka. Zuzanna poczuła, jak serce przyspiesza. Antoni leżał na tym oddziale od trzech tygodni, w sali numer 214, pod opieką kardiologiczną. Był starszym mężczyzną o wymizerowanej twarzy i drżących dłoniach, który rzadko mówił, a kiedy już to czynił, robił to z wahaniem, jakby każde słowo mogło okazać się zdradą.
Pielęgniarki mówiły, że trafił tu po zawale, ale coś w jego dokumentach nie pasowało od samego początku. Zbyt wiele adnotacji, zbyt wiele pieczątek. Ktoś bardzo starannie dopilnował, by wyglądał na osobę niezdolną do podejmowania decyzji. Dlaczego akurat ja?
zapytała cicho, choć wiedziała, że odpowiedź i tak jej nie uspokoi. Bo ktoś bardzo chciał, żeby pani w to uwierzyła. Sobolewski postawił teczkę na biurku i rozpiął ją, wyjmując plik dokumentów. A potem, ktoś z fabryczną precyzją, ale bez wiedzy medycznej, dodawał do pana Wieczorka notatki w systemie szpitalnym.
Tylko że ja jestem jedynym, który potrafi to udowodnić. Zuzanna spojrzała na koperty, na nazwiska, na daty i adresy. Znała te dokumenty. Znała ich treść, bo to ona pierwsza je widziała.
Ale to nie była sprawa, w którą chciała się angażować. Nie tym razem. Problem w tym, że nazwisko na górze pierwszej strony należało do jej ojca. A pan, panie Sobolewski, prawdopodobnie wie, co mój ojciec ma z tym wspólnego, powiedziała głosem, który silił się na opanowanie.
Odpowiedź zajęła mu sekundę. Tak. To pani ojciec jest prawnym opiekunem pana Wieczorka. I to on podpisuje wszystkie decyzje dotyczące leczenia.
A potem Sobolewski postawił na biurku ostatni dokument. O ile dobrze pamiętam, nie dostała pani zaproszenia na wczorajszy pochówek pana Wieczorka. Światła zabrzęczały, a Zuzannie zakręciło się w głowie. Pochówek?
Ale jak? To niemożliwe. Przecież Antoni leżał w sali 214, był pod opieką lekarzy, denerwował się na widok strzykawek. Nikt nie powiedział jej, że zmarł.
Sprawdziła grafik wizyt, diagnozę, ale nikt jej nie poinformował. A zamiast niej jakakolwiek informacja poszła do jej ojca, jako rzekomego opiekuna prawnego. I to właśnie jego podpis widniał pod zgodą na odłączenie aparatury. To nie była już zwykła sprawa.
To była gra, w której stawką była tożsamość, majątek i całe życie, które ktoś chciał wymazać. Dorota, przełożona pielęgniarek, spotkała ją przy wejściu do pokoju socjalnego z wyrazem twarzy, który nie wróżył nic dobrego. Musimy porozmawiać, rzuciła, zamykając drzwi za Zuzanną. Zatrzasnęła laptopa.
Coś tu nie gra, wyszeptała, patrząc na ekran, który właśnie zgasł, ale nie ze względu na usterkę. Kiedy Zuzanna próbowała zaprotestować, Dorota uniosła dłoń. Nie dzisiaj. Najpierw poczytaj to.
Podała jej pożółkły list, napisany ręką lekarza, który już nie pracował w tym szpitalu. List, który wyjaśniał wszystko. Antoni Wieczorek. Diagnoza, która wcale nie była tym, czym się wydawała.
Podpis był słabo czytelny, ale można było rozpoznać nazwisko: Kępny. Zuzanna czytała list dwukrotnie, potem trzeci raz. Kępny, lekarz, który podpisał wniosek o ubezwłasnowolnienie Antoniego, odebrał sobie życie tydzień po tym, jak firma ubezpieczeniowa zwróciła się do szpitala o zwrot kosztów leczenia. Nikt nie uwierzył w samobójstwo.
A z tego, co mówiła Dorota, wokół całej dokumentacji kręciło się coraz więcej niejasności. Masz rację, że to nie jest zwykła pomyłka, powiedziała w końcu Zuzanna. Wiesz może, kto ostatnio dzwonił do twojego gabinetu w sprawie Antoniego? Dorota zacisnęła usta, blednąc lekko.
Jego żona, Ewelina. Dzwoniła do mnie w zeszłym tygodniu. Chciała się dowiedzieć, jak możliwa jest zamiana leków na zwykłe tabletki na ciśnienie. Powiedziała, że jej mąż dostał nie te lekarstwa, które przepisał lekarz rodzinny.
Zuzanna wiedziała, że w tym samym czasie, gdy Ewelina dzwoniła do Doroty, jej ojciec wykonywał telefony do Sobolewskiego, swojego wieloletniego wspólnika. Nie miała już wątpliwości, że oszustwo ojca sięgało znacznie głębiej, niż kiedykolwiek przypuszczała. Tego wieczoru poszła do sali 214, mimo że minęła godzina odwiedzin. Chciała zobaczyć na własne oczy.
Ale łóżko było puste, pościel świeżo wymieniona, a na stoliku leżała zapomniana książka. Zuzanna wzięła ją do ręki. Była to biografia słynnego adwokata. Ale gdy otworzyła ją na stronie z zakładką, znalazła kopertę.
Białą, bez adresata. Z krzywego pisma na zewnątrz, które rozpoznałaby wszędzie, uśmiechnęła się pod nosem, chociaż łzy cisnęły jej się do oczu. To było do niej. Zuzanna.
Jeśli czytasz ten list, to znaczy, że coś poszło nie tak. Nie wierzę w przypadki. Wiem, że mój adwokat, Sobolewski, jest w niebezpieczeństwie. Wiem też, że moja żona nie jest tym, za kogo się podaje.
Ale nie o to teraz pytam. Muszę Cię prosić o jedno. W sali 214, w ścianie za łóżkiem, za płótnem, które wisi krzywo, jest sejf. Nie mam pojęcia, co się tam znajduje, ale mój prawnik mówi, że jeśli przetrwa, to tylko dzięki tobie.
Zajrzyj tam, jeśli to, co piszę, ma dla Ciebie sens. I nie ufaj nikomu, nawet temu, który przyniesie Ci ten list. Twój ojciec. Pod listem domalowany był pośpieszny dopisek.
To nie jest zwykły długopis, to rejestrator. Zachowaj go. Może być przydatny. Zuzanna stała nieruchomo przez długą chwilę, trzymając w dłoni coś, co mogło zniszczyć całą jej rodzinę albo ocalić jej przyszłość.
Rozległ się dźwięk butów na korytarzu. Schowała list do kieszeni i przycisnęła go do piersi, kiedy ktoś położył dłoń na klamce. To była Dorota. Zuzanna, jest coś, o czym musisz wiedzieć.
Wiem, że twój ojciec i Ewelina mieli romans. Widziałam ich razem i to nie wyglądało jak niewinna rozmowa. Wszystko, co ci powiedział, to tylko część prawdy. Ona nie jest tylko chciwą żoną.
Ona jest niebezpieczna. Zuzanna nie zdążyła zareagować. Zbyt wiele, by przyswoić. Ale kieszeń cieniem paliła ją odpowiedź.
Kłamstwo. Wszystko na to wskazuje, że Ewelina i twój ojciec chcieli przejąć majątek Antoniego i dlatego podpisali dokumenty o ubezwłasnowolnieniu. Kpiny z prawa. Zaplanowane, dokładnie przemyślane, obliczone.
Dorota usiadła ciężko na krześle. Wiem, wiem, to brzmi szalenie. Ja też nie chciałam w to uwierzyć, dopóki nie zobaczyłam, jak się na siebie patrzą. To było… widziała dwójkę ludzi, których łączy coś więcej niż tylko interes.
Ale ja muszę zapytać, dlaczego w ogóle w to weszłaś? Ty, taka ostrożna, taka zasadnicza. Zuzanna poprawiła kieszeń, w której list. Bo on, mój ojciec, jest chory.
Dosłownie. Ma raka, Doroto, guza mózgu, którego nie można operować. Lekarze dają mu kilka miesięcy. I on podobno właśnie dlatego to robi.
Żeby zdążyć naprawić przed śmiercią to, co zniszczył. Przewinęła rozmowę, jakby chciała zmienić temat. Ale czy widziałaś dziś Ewelinę? Wiesz, że ona twierdzi, że zniknęły jakieś dokumenty z gabinetu jej męża?
Papiery o jakimś biznesie, o jakichś udziale w spółce. A ja zastanawiałam się, czy nie ma to czegoś wspólnego z faktem, że jej mąż zmienił testament dwa tygodnie przed tym, jak trafił do szpitala. I że jesteś w nim wymieniona, Doroto. Ty.
Bohaterka tej całej historii, która wie tak dużo, że aż za dużo. Zuzanna wstała. Muszę sprawdzić coś w dokumentacji. Zeszła na dół do pomieszczenia z aktami, ale wiedziała, że to tylko jedna z dróg prowadzących do tej samej siatki kłamstw.
O trzeciej nad ranem znalazła lekarski raport. Na ostatniej stronie dopisek był sporządzony przez osobę, która znała prawdę. Pacjent A. W.
wykazuje pełną zdolność do podejmowania decyzji. Z jednym wyjątkiem, o którym lekarz prowadzący nie miał prawa powiadomić rodziny. Jest w pełni świadomy. I wcale nie jest tego samego zdania co jego żona.
Zuzanna wiedziała, że to może być fałszerstwo, ale musiała zobaczyć, czy to prawda. Świt przyszedł szybko, za szybko. W szpitalu zaczynał się nowy dzień, ale zamiast do domu, Zuzanna poszła na trzecie piętro, do biura ordynatora. Dzień dobry, chciałabym zobaczyć akta pacjenta Antoniego Wieczorka.
Ordynator, zmęczony człowiek o oczach, które widziały zbyt wiele śmierci, spojrzał na nią zza biurka. Pani… zgubiła pani do nich dostęp. Zuzanna położyła przed nim list z podpisem lekarza, który rzekomo odebrał sobie życie. I ten, powiedziała, wskazując na dokument.
On twierdzi, że pan Wieczorek został otruty. I że to pan podpisał zlecenie na leki, które go wykończyły. Podała mu kopię. Proszę to przeczytać, bo jeśli ja to przeczytam głośno, to już nie będzie powrót do tej rozmowy.
Ordynator pobladł, wziął dokument do ręki. To on czytał, czytał. Ja… to nie ja. Nie podpisywałem tego, to nie mój podpis.
Ale pani rozumie, że to coś więcej niż tylko podpis, prawda? Zuzanna wskazała na drugą stronę. Wiem. I dlatego teraz powie mi pan wszystko, co pan wie.
Albo zadzwonię na policję, i to pan stanie się tym, który będzie tłumaczył się z zgonu na tym oddziale. Ordynator odchylił się na krześle. Co pani wie? Wystarczająco, by zrozumieć, że pan i Ewelina Wieczorek mieliście wspólny interes w tym, żeby Antoni nigdy nie odzyskał przytomności.
Przez chwilę w pokoju słychać było tylko tykanie zegara. Ordynator westchnął głęboko. To nie ja podpisałem wniosek o ubezwłasnowolnienie. Ja tylko go poświadczyłem jako świadek.
Za pieniądze, tak, za dużo pieniędzy. Ale nie chciałem, żeby umarł. To była tylko kwestia papierów, a potem wszystko wymknęło się spod kontroli. Ewelina powiedziała mi, że Antoni i tak planuje zostawić jej wszystko, że chodzi tylko o przyspieszenie sprawy, o uniknięcie podatków.
Więc podpisałem. Nie wiedziałem, że ona naprawdę próbowała go zabić. A Lektor? Zuzanna rzuciła to pytanie jak kość.
No wiesz, ten, który pomógł ci sfałszować dokumenty i wystawić świadectwo zgonu, kiedy Antoni jeszcze żył. Ten, który jest po drugiej stronie całego tego domu. Ona nie musiała nic więcej mówić, bo wystarczyło, że zobaczyła twarz ordynatora. Wiedział, kim jest.
Skinął głową. Spotyka się z nią w jej gabinecie. Ma pani rację, że to nie był zwykły przestępca. To nie wszystko.
Ona siedziała z nim w tym samym pokoju. Mówiła, że to jej kuzyn. Zuzanna odwróciła się i wybiegła z gabinetu. Korytarze szpitala stały się dla niej labiryntem, a każdy krok był jak uderzenie serca.
Minęła salę, w której leżał Antoni. Zatrzymała się. Przez szybę zobaczyła kogoś. Za firanką, obok pustego łóżka, mężczyzna.
Młody, elegancki, w drogim garniturze. Przeglądał coś w dokumentach, trzymał w ręce coś, co wyglądało jak telefon. Nacisnął guzik i podniósł go do ucha. Mówił cicho, ale Zuzanna dosłyszała słowa.
Zamknij oczy, ojcze. Jest tutaj. Zuzanna cofnęła się i wpadła na kogoś. Przepraszam.
Podniosła wzrok i zamarła. Stała przed nią Ewelina. Chłodna, piękna, perfekcyjnie umalowana. Uśmiechnęła się, ale ten uśmiech nie dosięgnął jej oczu.
Och, dzień dobry. Przyszła pani zobaczyć, czy pan Wieczorek już się obudził? Bo właśnie się obudził, ale obawiam się, że to tylko chwila, zanim znowu zaśnie. Ewelina przeszła obok niej, pachnąc czymś ciężkim, korzennym i drogim.
Zuzanna odwróciła się, by za nią iść, ale w tej samej chwili mężczyzna w sali wyszedł, zderzając się z nią. Przepraszam, rzucił, omijając ją wzrokiem. To pan, prawda? To pan dzwonił.
Nazwiska nie potrzebowałem, bo twarz znałem z dokumentów. Roman Konieczny. Człowiek, który zbyt często czytał moją pocztę. Spojrzał na nią, po czym zmrużył oczy.
Ja? Przykro mi, myli mnie pani z kimś innym. Idę po lekarza. I odszedł.
Zuzanna nie poszła za nim. Poszła za Eweliną. Ewelina nie poszła do gabinetu. Cały czas trzymała się korytarzy, prowadzących do skrzydła administracyjnego.
Zatrzymała się przy gabinecie, wyjęła telefon i po chwili zaczęła pisać. po chwili coś wsunęła do drzwi, które były lekko uchylone, i weszła środkiem. Zuzanna podeszła do drzwi, by je otworzyć. Nic nie zobaczyła poza celą, w której na ścianach wisiały tablice, takie jak w gabinecie dyrektorskim.
Ale drzwi prowadziły nie do biura. Po drugiej stronie zapaliło się zimne światło. I zobaczyła schody prowadzące na piwnicę. I coś, co wyglądało jak ogromny, zabezpieczony sejf.
Zuzanna wiedziała, że tam nie wejdzie, nie w obecnej chwili. Wycofała się, ale zacisnęła dłonie w pięści. Potrzebowała odwrotu, by ten dzień zakończył się w odpowiedniej kolejności. Wezwanie na policję, już wykręcone, było ukryte w kieszeni.
I wtedy dostrzegła monitoringu obraz, na którym Ewelina wchodzi do gabinetu, a następnie po piętnastu minutach wychodzi z plikiem papierów, które trzyma blisko piersi. Nic wielkiego, zwykła strona, jeden z dokumentów, które leżały na biurku. Zuzanna wydrukowała sobie kopię, zanim nagranie zostanie nadpisane. Tego samego dnia doradca podatkowy Sobolewski został znaleziony w swoim biurze.
Nie żył. Ktoś wystawił mu rachunek za zbyt długi język. Pistolet leżał obok, a na klawiaturze leżał list pożegnalny. Podpisany przez niego.
Nie zrobił tego. Zuzanna, trzymając w dłoni pobrany dokument, nie wierzyła ani jednemu słowu. W dniu, w którym podpisywał pozwolenia na leczenie, był na wakacjach, tysiąc kilometrów dalej, co potwierdziły paragony, które pojawiły się w kieszeniach jej ojca. Następnego ranka została wezwana do gabinetu dyrektora szpitala.
Nie była zaskoczona, widząc w nim mężczyznę w ciemnym garniturze z plakietką Prokuratury Krajowej. Była Pieprzyk, prokurator Anna Stern. Spojrzała na nią i odsunęła krzesło. Proszę usiąść, pani Janicka.
Próbuję ustalić, co pani wie o kancelarii Sobolewskiego i o śmierci jej doradcy podatkowego. Zuzanna usiadła, położyła na biurku kopię dokumentu, który zdążyła zabrać z biura ordynatora. Mam nadzieję, że właśnie to. Bo to jest dowód na to, że pan Wieczorek nie był chory na Alzheimera, a pan Sobolewski został zamordowany, zanim zdążył powiedzieć to, co wiedział.
I uwierzcie mi, państwo. Ta sprawa sięga zdecydowanie wyżej, niż ktokolwiek przypuszcza. Prokurator pochyliła się nad biurkiem. Co ma pani na myśli, mówiąc o wyższych sferach?
Zuzanna wskazała na odbitą pieczęć w nogach dokumentu. Pieczęć izby lekarskiej, która zezwala na praktykę w województwie. I numer telefonu, który wcale nie należy do kancelarii. Ten numer to biuro rejestracji długów.
W szpitalu, w którym pracuję. Po raz pierwszy w całym tym bałaganie zobaczyła cień czegoś, co przypominało cień uznania w oczach kobiety, która od tygodni grała w inną grę. A więc pani wie. Czym się pani zajmuje, prokurator?
Tym, czym zwykle zajmuję się na początku, zanim zamienię to na oficjalną sprawę. Zatrzymaniem Karola Modzelewskiego. Zna pani to nazwisko? Kierownika z centralnej windykacji.
Zuzanna zmarszczyła czoło. Karol? Ale on nie ma nic wspólnego z medycyną. To od finansów.
I właśnie w tym problem. Karol finansuje badania, które wykazały coś zupełnie innego niż to, co widać w systemie szpitalnym. Bo widzi pani, kiedy w szpitalu umiera ktoś taki jak Antoni. Zuzanna nie przerywała.
Prokurator pochyliła się i kontynuowała. Standardowo zarządza się wydanie zwłok, czy to rodzinie, czy firmie pogrzebowej, zgodnie z życzeniem. Ale w tym przypadku, po trzech tygodniach od śmierci, ciało wciąż jest w kostnicy, bo nikt go nie odbiera. A właściwe dokumenty przepadły.
Zuzanna poczuła ucisk w żołądku. A co to za dokumenty? Akt zgonu. Ten z prawdziwą przyczyną.
Wystawiony przez lekarza, który stwierdził, że zgon nastąpił w wyniku ostrej niewydolności nerek, a nie zatrzymania akcji serca. Mimo że trzy dni wcześniej pacjent czuł się znacznie lepiej. A podpis, który widnieje pod tą decyzją, jest poświadczony notarialnie. Tylko że notariusz, który go poświadczył, twierdzi, że nigdy nie widział pacjenta i nigdy nie podpisywał żadnego oficjalnego zaświadczenia.
Co oznacza, że ktoś sfałszował dokument tak doskonale, że trzeba było aż trzech niezależnych badań, żeby to ustalić. Zuzanna w końcu przetarła twarz dłońmi. Może pani sobie nie zdawać sprawy, z czym się to je, ale…
Och, zdaję sobie sprawę. Wiem też, że to pani, a nie jej zastępca, prokurator Reczko, prowadzi sprawę zabójstwa Sobolewskiego.
I że wpadła pani w poślizg, bo za dużo pani wiedziała. I że to pani wpadła na trop modzelewskiego, bo za dużo pani wiedziała. Proszę posłuchać, jestem zmęczona, wracam z depresyjnej zmiany. Ale jeśli potrzebuje pani świadka, żeby to dobić, to wiem, jak zdobyć numer do kogoś, kto widział, jak Ewelina wychodzi z gabinetu w noc śmierci męża.
Tylko że za to będzie mnie pani musiała wziąć pod opiekę, tak jak teraz, bo obawiam się, że wkrótce mogą mnie zacząć szukać. Zanim prokurator zdążyła odpowiedzieć, drzwi otworzyły się z hukiem. To stała w nich Dorota, blada jak ściana. Ona nie żyje.
Zuzanna zerwała się na równe nogi. Kto? Antoni. Znalazłam go w jego łóżku.
Zanim ktokolwiek zdążył cokolwiek zrobić, jego twarz opadła. To już nie jest tego, co się spodziewałam. Nie na tym etapie. Zuzanna wybiegła.
Dobiegła do sali numer 214, minęła pielęgniarki, minęła zapłakaną twarz Kingi. I nie wierzyła temu, co zobaczyła. Antoni leżał blady, z otwartymi oczami, wybałuszonymi i pustymi. Wszystko wskazywało na to, że umarł, ale jego twarz była zimna i mokra.
Zuzanna dotknęła jego szyi. I wtedy poczuła, jak pod jej palcami pulsuje mu życie. Żyje! Natychmiast wezwać reanimację!
Pochyliła się nad nim. Antoni, słyszysz mnie? Oddychaj. Oddychaj!
A potem dostrzegła to. Na poduszce obok jego głowy. Kawałek białej kartki. Na nim był tylko krótki, napisany cyferkami ciąg.
Nie miała czasu się nad tym zastanawiać. Wepchnęła mu je do kieszeni, zanim ktokolwiek zobaczył, a wtedy do sali wpadł zespół medyczny. Reszta to już przeszłość. Przetoczono go na salę operacyjną, a Zuzanna wróciła pod błotniste drzwi gabinetu prokurator, wkładając mu do kieszeni karteczkę, aby udawać, że czegoś tam nie było.
Ale coś było. Złapali jego? To znaczy, czy dostał to pismo? Prokurator przyjrzała się jej badawczo.
Nie. Ktoś bardzo skutecznie zacierał za sobą ślady. Ale dzięki pani wiemy co najmniej tyle, że Ewelina nie zabiła męża. Co nie znaczy, że nie próbowała.
Tylko że zrobiła to ktoś inny. Zuzanna poczuła ukłucie chłodu. Co ma pani na myśli? Pani jest lekarzem, prawda?
Doskonale pani wie, że to dawka insuliny. Tylko że Antoni na co dzień nie zażywał insuliny. A personel nie ma do niej dostępu, bo trzyma się ją w zamkniętej lodówce. Więc ktoś wiedział, że istnieje, gdzie jest i jak jej użyć.
Wiedział, że akurat będzie tu przechodził. To dużo za dużo jak na przypadek. To było coś, co wyglądało jak zaplanowane, ale wymknęło się spod kontroli. Uratowałam go pani.
I to jest mój problem. Bo skoro on żyje, to znaczy, że widział coś, czego nie powinien. I to on jest teraz w centrum zainteresowania zabójcy. Dorota weszła do pokoju, kołysząc telefonem w dłoni.
Masz wiadomość. Ktoś znalazł dom, w którym urodził się Antoni. I zgadnij, kto jest jego sąsiadem? Twoje nazwisko, schludne, widnieje na skrzynce.
Zuzanna, która właśnie ocierała pot z czoła, zamarła. Co? Adres widnieje w dokumentach, które przekazał ci Sobolewski. Dziwny zbieg okoliczności.
Chyba że to była cała ta sprawa. W tym towarzyskim bagnie. Ledwo zdążyła wyartykułować, że wcale nie mieszka pod tym adresem, nie chodzi tam od miesiąca, a listonoszowi powiedziano, że adresat już nie żyje. A mimo to wiadomość, która przyszła, zawierała tylko jedno słowo.
Cześć, tato. Zuzanna opadła na krzesło. Jej własny telefon. Wyświetlacz, na którym znała na pamięć.
Był. Wzięła głęboki oddech. Jest pani tam, prawda? Zabijesz mnie tak jak oni?
W słuchawce zapadła cisza, którą przerwał trzask. Potem rozległ się głos, gładki, lodowaty. Wcale nie muszę cię zabijać. Wystarczy, że odpowiesz na kilka pytań.
Zanim zdążyła rozłączyć się, zanim zrozumiała, że to był telefon, a nie list, zrozumiała, co zrobiła. Numer, z którego dzwoniono, to nie był numer. To była sekwencja. Ostatnia noc.
W szpitalu zgaszono światła o 22. Zuzanna szła pustym korytarzem w stronę dyżurki, kiedy zadzwonił telefon. Słucham, Janicka. Tu kapitan Arcinowski z wydziału zabójstw.
Przykro mi, że dzwonię tak późno, ale pomyślałem, że woli się pani dowiedzieć, zanim trafi to do mediów. Włamano się do kostnicy. Sprawdzaliśmy monitoring. Zuzanna zatrzymała się.
Co? Do kostnicy? Ktoś zabrał ciało Antoniego Wieczorka. Na korytarzu stanęła jak wryta.
To niemożliwe. Przecież to niemożliwe. Podobno właśnie w taki sposób jedna pani przyczyniła się do spalenia jego zwłok. Wie pani coś o tym?
Zuzanna milczała. A potem poczuła to w kieszeni. Papier. Z literami ułożonymi w jej dłoni jak litania.
Kiedy położyła słuchawkę, dodatkowo mogła powąchać zapach dymu, choć nie było ognia. Otworzyła dłoń z karteczką, na której zamiast rysunku dzieci, widniało widmo. Opieka zastępcza. Dom opieki.
Dwie kobiety i jeden adres. Ale nie miało to już znaczenia. Bo ktoś kiedyś powiedział jej, że człowiek nigdy tak naprawdę nie znika. Kiedy umiera, jego ciało i tak zostaje do dyspozycji tych, którzy zostali.
Prokuratura zajmowała się teraz dwoma morderstwami. Wszystko wskazywało na śmierć lekarza i męża. To była prawda. Stary list, nic nie warty, oświadczenie podpisane przez byłego prezesa szpitala, przez właściciela kancelarii, przez dwóch świadków i wydział prawny.
Znajdował się za ramą obrazu, który wisiał w gabinecie jej ojca. Przedstawiał jezioro i łabędzie. Gdyby była to rodzina, która widziała, jak pokroił ją na kawałki, Zuzanna byłaby jak to dziwne matrioszki. Ale to było jeszcze gorsze.
Bo pod spodem, na samym spodzie, widniało nazwisko. Nie Eweliny. Ani lekarza, który rzekomo podpisał świadectwo zgonu. Widniało tam nazwisko kogoś, kto znał jej ojca, kto widział, co robi, kto nigdy nie poszedłby pod prąd.
Mecenas Sobolewski. I Zuzanna wiedziała, że to nie jest wydrukowana kartka. To było przyznanie się do winy. Zanim zdążyła wyciągnąć dokument, światło w dyżurce zapaliło się z hukiem.
Ewelina zaczęła klaskać. Brawo. Musisz przyznać, że to było sprytne. Zuzanna wstała, wciskając dokument za pasek spodni, odwracając się plecami od lustra.
To ty. To ty zabiłaś lekarza, nie chodziło o szantaż. Ewelina westchnęła, jakby zawiedziona. Ja?
Nie, kochanie, ja tylko sprzątałam bałagan. Tak jak teraz. Zrobiła krok do przodu. Nie masz pojęcia, jak wygląda prawda, bo wszyscy, którzy ją znali, czekają, aż ktoś ich wyda.
Wszyscy aż do tej pory, gdzie ktoś, kto nie powinien urodzić się z mózgiem, postanowił, że przechytrzy mnie w mojej własnej grze. Wyciągnęła z torebki cienką teczkę. Poświadczona kopia aktu urodzenia. Twoja.
Ale nie sądziłem, że kiedykolwiek zobaczę nazwisko mojego męża na tej nierządnicy, która wylądowała w twoim szpitalu. Zuzanna poczuła, jak ziemia osuwa się jej spod nóg. Co takiego? Och, nie rób takiej miny.
Myślisz, że nie wiem, że Antoni jest twoim biologicznym ojcem? Że ktoś, kto znał twoją matkę za młodu, uznał, że trzeba cię ratować? Dorota wiedziała. Ona cię sprowadziła.
Kto według ciebie dostarczał jej informacje do twojej dokumentacji? Myślisz, że twoja kariera w tym szpitalu to przypadek? To była moja sprawa. Ewelina uniosła dokument i rozdarła go na pół, rzucając połówki na podłogę.
Powinieneś był zostać przy sprzątaniu w domu, dziecko. Uratowałabyś wszystkim mnóstwo bólu. Zuzanna patrzyła, jak pół kartki spada na ziemię. Weź to.
Musisz wybrać, komu służysz. Mnie albo sobie. Ale Ewelina tylko się zaśmiała. Za późno.
Już to zrobiłem. Byłem w twoim pokoju. Znalazłem. Wszystko, co ty.
Twój telefon. Ostatnie zdanie dźwięczało w jej głowie. Zuzanna dotknęła kieszeni. Była pusta.
Telefon zniknął. Szukasz tego? Ewelina wyjęła blokada z kieszeni płaszcza, pomachawszy nim. Połączenia z adwokatem.
Wiadomości od twojego kochanka z kancelarii. Wszystko, czego potrzebuję, żebyś została uznana za winnego. To był jej plan ucieczki. Dziewczyno, spieprzyłaś się, gdy oddałaś leki lekarzowi.
Ale nie martw się. Znajdę ci dobrego adwokata. Takiego, który korzysta z moich usług. Zuzanna zrobiła krok do tyłu, czując wzrok Eweliny na sobie.
I w tej samej chwili jej dłoń zacisnęła się na kopii dokumentu, którą wsunęła za pasek. Wykorzystała ten moment, by wyjąć je. Tak naprawdę to nie było tylko wspomnienie. To była pierwsza wzmianka w aktach o morderstwie lekarza.
Pomylił się pan. Wysokie stanowiska. Zawód. Ewelina przechyliła głowę.
A to niby co? To, co oddaję, ma podpisaną i opieczętowaną zgodę na to, by zajął się tym lekarz, który podpisze akt zgonu, jeśli w międzyczasie coś mi się stanie. I proszę zgadnąć, kto jest w tej chwili w posiadaniu bezpośredniego dowodu, że to on podmienił leki twojego męża. Dopiero w tym momencie oczy Eweliny na ułamek sekundy rozszerzyły się z paniki.
Potem zaśmiała się lekko, ale był to śmiech bez cienia wesołości. Sprytna mała. Ale to nic nie zmienia. Zniszczę cię.
Zuzanna nie odpowiedziała. Patrzyła jej prosto w oczy, w której widniała czysta nienawiść. W oddali rozległ się dźwięk syren. Coraz głośniejszy, bliższy i bliższy.
Prokurator przed chwilą dodała świadka, byłego ordynatora, który właśnie podpisał zeznanie obciążające, dostając w zamian immunologię. Biuro pana, dyrektorze. Do zobaczenia na sali sądowej. Ewelina odwróciła się, by uciec, ale w drzwiach stała prokurator Stern w otoczeniu policjantów.
To był koniec. Po raz pierwszy od tygodni Zuzanna pozwoliła sobie na oddech. To nie był jej koniec. To był jej początek.
Podniosła z ziemi podarty akt urodzenia i patrzyła, jak tworzą się na nim plamy. A potem wsunęła go do kieszeni, tuż obok tego drugiego. Światła wzywały ją, ale nie z tym roku. Skończyło się.
I to ja to powiedziałem.